مورد شاهدی
مطالعه از نوع مورد شاهدی
خرداد ۸, ۱۳۹۵
دارونما
دارونما پلاسیبو placebo
خرداد ۱۲, ۱۳۹۵
نمایش همه

کار آزمایی بالینی Clinical Trial

کار آزمایی بالینی

کار آزمایی بالینی (Clinical Trial) یا کلینیکال ترایال یک نوع مطالعه تجربی

قویترین نوع مطالعه برای اثبات رابطه علیتی است و تنها مطالعه ای است که می تواند واقعا رابطه علت و معلول را اثبات کند. در این مطالعه افراد به طور تصادفی حداقل به دو گروه تقسیم می شوند یک گروه تحت تاثیر مداخله یا تجربه قرار گرفته و در گروه دیگر به عنوان شاهد مداخلهه ای نمی گردد. نهایتا نتایج مداخله با مقایسه دو گروه ارزیابی می شود. چنانچه مطالعات تجربی بر روی انسان انجام گیرد به آن کار آزمایی بالینی یا کلینیکال ترایال می گویند که امروزه به عنوان قویترین روش علمی برای ارزیابی روشهای درمانی متعدد پذیرفته شده است. کارآزمایی بالینی یک مطالعه مداخله ای جهت مقایسه روشهای مختلف درمانی در انسانها می باشد. کار آزمایی بالینی از نظر ساختاری یک مطالعه همگروهی مداخله ای می باشد. کار آزمایی بالینی یکی از اصلی ترین پیشرفتهای علمی در زمینه تحقیقات علمی در قرن بیستم بوده و این مطالعات برای اولین بار در طول تاریخ، شواهد قاطعی از میزان اثربخشی روشهای مختلف درمانی بدست داده است. دلیل اهمیت کار آزمایی بالینی در این نکته نهفته است که در مطالعات متعددی نشان داده شده که حتی بدون تجویز داروی موثر و فقط به کمک ایجاد احساس تحت حمایت و درمان بودن در بیماران و یا با دادن دارونما بسیاری از بیماران بهبود می یابند. شاید به جرات بتوان گفت کارآزمایی بالینی مدرن بهترین شاخص پزشکی قرن بیستم از قرون ماقل از آن است. هر مطالعه کار آزمایی بالینی باید واجد خصوصیات زیر باشد:

مداخله: فرق عمده کار آزمایی بالینی با مطالعه همگروهی و دیگر انواع مطالعات تحلیلی در این است که می توان در عامل مواجهه به طور دلخواخ تغییراتی ایجاد کرد و تعیین عامل خطر در اختیار محقق است و بدین ترتیب محقق می تواند در تحقیق مداخله کند.

گروه کنترل: از دیگر خصوصیات کارآزمایی بالینی وجود یک گروه مقایسه می باشد که به آن گروه کنترل می گویند. هدف از این گروه این است که بین اثرات مصرف یک داروی جدید با حاتی که آن دارو دریافت نمی شود مقایسه ای انجام شود و در مورد داروهای شناخته شده مقایسه اثرات یک یا چند دارو با انتخاب داروی شناخته شده دیگر می باشد.

انتخاب تصادفی: یکی از مزایای اصلی کارآزمایی بالینی نسبت به مطالعات مشاهده ای قدرت کاهش تورش مخدوش کنندگی در انتخاب عامل خطر می باشد. بهترین راه برای کاهش این تورش در کارآزمایی بالینی اختصاص افراد مورد پژوهش به گروهها بر اساس تصادف می باشد تا بدینگونه احتمال ورود هر یک از افراد به گروههای مورد نظر یکسان شود و به این ترتیب یک هدف عمده یعنی یکسانی گروههای مورد نظر از لحاظ مسایل زمینه ای تا جای ممکن تامین شود.

دیدگاه ها بسته شده است